Pojawiające się od IX-X w. elementy architektury w tle sceny Z. symbolizują dom Marii lub m. Nazaret. W sztuce wł. średniowiecza i renesansu Poselstwo anielskie zwykle umieszczano w portyku, na tle krajobrazu lub zamkniętego ogrodu (Fra Filippo Lippi, ok. 1440 kościół San Lorenzo, Florencja), na północ od Alp we wnętrzu mieszczańskiej izby. Elementy rodzajowe o znaczeniu symbol.: lilie w wazonie, dzban z wodą, symbolizują dziewiczą czystość Marii, łoże w tle jest oznaką oblubieńczej miłości (Mistrz z Flemalle Ołtarz Merode, ok. 1425 Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork). Szczególny wariant Z. u schyłku średniowiecza stanowi scena Polowania na jednorożca (cykl gobelinów z serii Dama z jednorożcem, pocz. XVI w. Musee de Cluny, Paryż). W renesansie i baroku spopularyzował się typ przedstawienia o charakterze wizyjno-ekstatycznym, wkomponowanego w irrealną przestrzeń, wśród obłoków i muzykujących aniołów (El Greco, 1590-94 Museo Balaguer Villaneuva, Barcelona). Bardziej realistyczne ujęcia spotkania Archanioła z Marią pojawiły się ponownie w XIX w., w twórczości prerafaelitów (D. Rossetti, ok. 1850 Tate Gallery, Londyn).